و إيّاكَ و ما يُعتَذَرُ مِنهُ ، و لا تَكُن عِندَ النَّعماءِ بَطِرا ، و لا عِندَ البَأساءِ فَشِلاً . زنهار از انجام كارى كه باعث عذرخواهى تو شود، و هنگام برخوردارى از نعمت ها سرمست مشو و در گاه سختى و تنگدستى، سستى به خود راه مده.                                             ( نهج البلاغة : الكتاب ۳۳)   

پنهان ماهِ پنهان پشتِ ابردر سکوت و خلوتِ شبفرو می ریزدبر جانِ من، از خواب زمینسر به آسمان دارم باران حکایت مکرر استوقتی که نمی آید.                      1396/10/17